Column: waar is de witte?

Je hebt het ongetwijfeld al gehoord in het nieuws. Er zijn problemen met het brouwen van het witbier ‘Hoegaarden’. De naam van dat bier heb ik trouwens altijd grappig gevonden. Ik weet niet hoe het komt. Misschien omdat het bier is genoemd naar het dorp waar het gebrouwen wordt. Dat is al vrij bizar, al is het niet ongewoon. (S.SI.)

Als voetballiefhebber kom ik in contact met een hele resem mensen. Ook Engelsen die regelmatig eens een wedstrijdje komen bijwonen van mijn favoriete ploeg. Die mensen in kwestie komen uit Plymouth. Toen ik ze voor de eerste keer ontmoette waren ze een liedje aan het zingen. “I beg your pardon, I never promised you a Hoegaarden” klonk het in de verte. Ik vond het op slag sympathieke mensen.

Hoegaarden dus. Niet mijn favoriet bier moet ik zeggen. Al kan het wel smaken op een hete zomerdag. Maar dan puur als verfrissing. Met het glas dat eerst een uurtje in de diepvries wordt gelegd. Dan het flesje uit de frigo halen, openen, inschenken en vervolgens op een zonnig terras leegdrinken. Totdaar mijn liefde voor Hoegaarden.

Toen ik zaterdag in de GB hier in de buurt aan het winkelen was, moest ik aan dat witbier denken. Ik liep door de drankafdeling. Ik passeerde alle soorten bier. Jupiler, Maes, Palm, Rodenbach, Kriek, Wittekerke godbetert, Leffe zowel bruin als blond, Westmalle… En je raadt al welk bier ik niet tegenkwam. Juist ja, Hoegaarden. Wat is dat toch met dat bier?

Ik heb ooit het genoegen gehad om de brouwerij in Hoegaarden te bezoeken. Ik geloof dat het nu al een jaar of drie geleden is. Toen werd het bier nog gebrouwen waar het werd uitgevonden. Zo hoort het ook. In die tijd zwaaide Inbev er wel al de plak. De brouwerij was al een tijd overgenomen door de multinational. En nu je het zegt, toen ik daar was, merkte ik al wat agitatie. De verhuis stond toen al op til. De werkloosheid dreigde, al bleven de mensen wel de vriendelijkheid zelve. Ik kreeg medelijden met de sympathieke mensen die me toen rondleidden.

 Maar de macht van het geld wint altijd. Inbev kreeg zijn zin en de productie van het witbier veranderde van locatie. Naar Jupille. De brouwerij in Hoegaarden ging dicht en het bier verloor op slag iets van zijn eigenheid. Jupille godbetert. Waar ook Jupiler gebrouwen wordt trouwens. Bovendien had men op de nieuwe locatie last van het water waaruit het bier bestaat. Met als gevolg dat het bier in Jupille nergens op lijkt en nog minder naar iets smaakt. En dat heeft dan weer tot gevolg dat het bier zeldzaam wordt in supermarkten.

Hoegaarden is maar één voorbeeld van hoe het grote geld ervoor zorgt dat familiale brouwerijen het steeds moeilijker krijgen om te overleven. Deze situatie is nu wel bekend, maar in de meeste gevallen komt dit helaas niet in het nieuws. Breng Hoegaarden terug naar Hoegaarden!

-Stijn Sinnaeve-

Een reactie plaatsen

Opgeslagen onder Uncategorized

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s